Πέμπτη, 04 Ιουνίου 2009 12:28

Όταν είσαι από την άλλη μεριά……..

   Μεγάλη Εβδομάδα και εγώ βρίσκομαι ακόμη στο ( ΑΣΤΥ).

Απ’ ότι φαίνεται δεν θα αποδράσω, δεν θα έχω την χαρά της προετοιμασίας, ξέρεις τώρα, να πάρω μαζί μου ρούχα χειμωνιάτικα και καλοκαιρινά,- γιατί τέτοια εποχή ο καιρός εκεί πάνω παίρνει ανάποδες-, ψώνια από το πολυκατάστημα τροφίμων, κατσίκι η αρνί ανάλογα με τον τρόπο ψησίματος και όλα τα σχετικά που χρειάζονται, για να είναι έτοιμο το γιορτινό τραπέζι της ημέρας της Ανάστασης.

 

    Θέλω να πάρω και καλούδια για τη θεία μου, που μου προσέχει το σπίτι, και δωράκια για την ξαδέλφη μου, που ποτίζει τα μαραμένα μου  λουλούδια. Θα πρέπει οπωσδήποτε να περάσω και από το φυτώριο για να διαλέξω τα πιο όμορφα λουλούδια ( βιολέτες, πανσέδες, τριανταφυλλιές, ορτανσίες, μαργαρίτες, κ.λ.π.), για να ομορφύνω λίγο την αυλή μου, μπας και αγαλλιάσει η ψυχή μου.

   Πολλά πρέπει και πολλά θέλω έχω βάλει στη ζωή μου, ανικανοποίητες επιθυμίες και πολλές απαιτήσεις, για να δούμε στο τέλος θα τα καταφέρω η θα αναρριχηθούν όλα μαζί και θα με πνίξουν; Είναι ένα στοίχημα, ένα παραμύθι φτιαγμένο με τους δικούς μου όρους, και με τους ήρωες του παραμυθιού  να εναλλάσσονται, ανάλογα με την ψυχική μου διάθεση. Είναι ένα όνειρο.    

 

   Συνεχίζω λοιπόν ακάθεκτος.

   Να μην ξεχάσω τα εργαλεία του κήπου, γιατί τώρα τελευταία ασχολούμαι και με την κηπουρική, μια χεσιά τόπος είναι, αλλά έχω σκοπό να τον κάνω γη της επαγγελίας, με όλα τα ζαρζαβατικά της εποχής. Ψάχνοντας να βρω αξιόπιστα και φθηνά εργαλεία ( αν είναι δυνατόν!!)  βρέθηκα ένα πρωί μεσοβδόμαδα στο κέντρο της Πόλης ,κάπου μεταξύ πλατεία Θεάτρου και Κλεισθένους. Περπάτησα μέσα σε σκοτεινά σοκάκια και ήρθα φάτσα- φάτσα με ανθρώπους που στα πρόσωπά τους, είδα την βδομάδα των παθών που για λίγο είχα ξεχάσει.

    Στην υπέροχη αυτή πόλη χωρούν τα πάντα και οι πάντες Οι αντιθέσεις δεν σε ενοχλούν. Ένας πολύχρωμος κόσμος, ανακατεμένος μέσα στην εξαθλίωση και τη δυστυχία, συναισθήματα πεταμένα στην άκρη, και κάποιοι να συμφιλιώνονται με μια δόση ονείρου για να ταξιδέψουν γρήγορα προς το άγνωστο, να φύγουν από αυτό που τους πονάει και να πλάσσουν το δικό τους παραμύθι.

 

   Χαζεύοντας βρέθηκα πιο πάνω και σε άλλες γειτονιές, πιο  λούτρινες και πιο αστραφτερές- θα έλεγα- αλλά πίσω από τις κουρτίνες ενός περίεργου καθωσπρεπισμού που σκέπαζε τα πάντα, διέκρινα μια γκρίζα ατμόσφαιρα, και μια απέραντη μελαγχολία να απλώνεται παντού που να σου ραγίζετε η καρδιά. Αισθάνομαι ότι υπάρχει γύρω μου μια κατάσταση που μου πηγαίνει γάντι.

 

Και έτσι κουβαλώντας μαζί μου, τα ροκ συναισθήματα με ρεμπέτικες αποχρώσεις τράβηξα προς το σπίτι μου, μπας και μπορέσω με τα δικά μου Μπλουζ να συνθέσω τα σκόρπια συναισθήματα, και τις αχαλίνωτες σκέψεις μου.

   Όλα αυτά και άλλα πολλά, που δεν λέγονται ούτε και γράφονται, βίωνα  όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθότι ήμουνα ακόμη στο ΑΣΤΥ.

Κάποια στιγμή μου πέρασε, η τρελή ιδέα από το μυαλό μου να την κάνω. Να πάρω το πρώτο λεωφορείο και όπου φύγε-φύγε, παίρνοντας βέβαια το ρίσκο ότι μπορεί να συνταξιδεύω δίπλα σε καμιά γιαγιά, από εκείνες που είναι αποφασισμένες μετά από μια ώρα διαδρομή, να θέλουνε σώνε και καλά να σε τρατάρουν από το υπέροχο γεύμα που έχουν στρώσει μπροστά τους πάνω σε μια καρό πετσέτα.

 

   Εκείνη τη στιγμή η αλλάζεις θέση η είσαι αναγκασμένος να φας από λαχανοκεφτέδες που να βρομοκοπάνε γιατί είναι τηγανισμένες τίγκα στο λάδι και τόση ώρα τυλιγμένες στο αλουμινόχαρτο έχουν μουλιάσει και σου έρχεται μια πικρή γεύση στο στόμα, μέχρι αυγά, τυροπιτάκια και φρυγανιές ολικής αλέσεως, γιατί η γιαγιά μπορεί να μην νηστεύει- καθότι ασθενής και οδοιπόρος αμαρτία ουκ έχει-, αλλά παρ’ όλα αυτά κάνει δίαιτα και θέλει σώνε και καλά να φάει φρυγανιές ολικής αλέσεως.

Τελικά δεν φάνηκα αντάξιος των περιστάσεων και έτσι δειλός και φοβισμένος, έμεινα στο δικό μου κόσμο, διαψεύδοντας τις προσδοκίες κάποιων που με περίμεναν, μέχρι το Μ. Σάββατο.

   Όσο περνούσανε οι μέρες διέβλεπα στον εαυτό μου μια αλλαγή, μια νευρικότητα να με έχει κυριεύσει, και μια μελαγχολία που να μη λέει να φύγει από πάνω μου. Άσε που έγινα και δημόσιος  κίνδυνος, γιατί πήγα να τρακάρω, όχι μία!!!, αλλά τρεις φορές. Όλη αυτή η κατάσταση με πίεζε αφόρητα και έπρεπε οπωσδήποτε να βρω μια λύση.

    Ξεκίνησα ανόρεκτος τη Μ. Παρασκευή το πρωί, και αντί να πάω στην εκκλησιά σαν καλός χριστιανός, βρέθηκα στην καφετέρια να πίνω το espressoμου. Όπως και να το κάνουμε έχει και το ΑΣΤΥ τα καλά του, εύκολα μπορείς να πας για ένα  καφέ, αλλά δύσκολα μπορείς να παρκάρεις. Α!!! ξέχασα, έχει και σινεμά (κατά το ελληνικών κινηματογράφο ), ρεμπετάδικα, θέατρα, μουσικές σκηνές, Μουσεία ταβέρνες, ουζερί, όλα τα καλά του θεού, αλλά παρ’ όλα αυτά, πως τα καταφέρνουνε  και είμαστε τόσο μόνοι και απόμακροι;  Μυστήριο πράγμα!!!.

    Εκεί που απολάμβανα το καφεδάκι μου, να σου και εμφανίζεται μπροστά μου ένας παλιός μου φίλος. Χάρηκε που με είδε και εγώ το ίδιο θα έλεγα, και χωρίς δεύτερη κουβέντα έκατσε να πιούμε τα καφεδάκια μας. Την πρώτη κουβέντα την είπαμε, καλημέρα τι κάνεις, πως πάνε οι γονείς σου, την δεύτερη με το στανιό, και από εκεί και πέρα πάπαλλα. Μετά από λίγο δεν άντεξα και του εκμυστηρεύτηκα σε τη κατάσταση βρισκόμουνα. Με κατανόησε απολύτως, αλλά είχε να μου δώσει και συμβουλές (παλιά συνήθεια που δεν κόβεται !!), και εγώ με περίσσια υπομονή, τον άκουγα με προσοχή.

-Άκου να δεις, δεν είσαι ο μόνος που περνάει ζόρια , όλοι λίγο πολύ έχουμε τα προβληματάκια μας,  αν θέλεις μπορώ να σου συστήσω, να πας σε κάποιον ειδικό, ψυχολόγο η ομοιοπαθητικό δεν έχει και πολύ σημασία, να παρακολουθήσεις μαθήματα φιλοσοφίας, η ακόμα και έλεγχο του Νου με τη Μέθοδο Σίλβα.

 Άντε τώρα να βγάλεις άκρη έλεγα από μέσα μου.

-Για να είσαι ιν πρέπει οπωσδήποτε να περάσεις από τέτοιες πόρτες, αλλιώς δεν γράφεις, δεν θα είσαι ρε παιδί μου μοδάτος.

-Βρε φιλαράκο μια χαρά είμαι, απλώς έχω μια στέρηση (προς θεού όχι καθυστέρηση) το μυαλό μου μια χαρά δουλεύει ( σε διαφορετική συχνότητα απ’ ότι κατάλαβα), έχω πάθει στερητικό σύνδρομο, που δεν τα κατάφερα να πάω μια βόλτα μέχρι το χωριό, αυτό είναι όλο.. Αισθάνομαι  ότι κάτι μου λείπει, δεν με γεμίζει το ΑΣΤΥ αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, και θέλω να την κάνω, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ.

 

 - Α!! μη στεναχωριέσαι- μου λέει- θα σε στείλω στον ομοιοπαθητικό μου, να σου δώσει το κάτι τις  και σε λίγο, θα είσαι μια χαρά. Υπάρχουν κάτι χάπια που είναι φτιαγμένα από φυσικά βότανα, φύκια, ρίζες από ορχιδέες, πόδια βατράχου και αυγά χελώνας, όλα αυτά περασμένα στο μπλέντερ, ρίχνεις και λίγο γουμαρόγαλο –άμα βρεις – και σου φτιάχνει μια γεύση σκέτη μούρλια, μόλις το πάρεις, σε λίγο θα πλέεις σε πελάγη ευτυχίας.

 

 -Άσε δικέ μου δεν πειράζει, ευχαριστώ πολύ για τις συμβολές, προτιμώ να πάω στον δικό μου γιατρό που είναι αυθεντία στο είδος του, (εγωισμός γαρ) και θα μου δώσει το δικό μου φάρμακο που το παίρνω χρόνια τώρα και είμαι μια χαρά. Άλλωστε ξέρει, ότι πάσχω από μια σπάνια ασθένεια που λέγετε Κρυονερίτιδα, για να ξέρεις, είναι κάτι σαν το συνάχι που σε πιάνει δυο φορές το χρόνο, σε κρατάει από ένα εξάμηνο, αλλά, κατά τα άλλα, τον υπόλοιπο καιρό είσαι μια χαρά, και το μοναδικό φάρμακο που με πιάνει, είναι η Χωριοπαίνη, απλώς το τελευταίο καιρό το σταμάτησα και έπαθα στερητικό σύνδρομο.

 

Η Χωριοπαίνη είναι κάτι σαν το γλυκό του κουταλιού, που το τρως όλο και ακόμη γλείφεις το κουτάλι. Είναι φτιαγμένη από τις μυρωδιές και τα χρώματα όλων των εποχών, από τις δροσοσταλίδες του Φθινοπώρου και τις κρύες νύχτες του Χειμώνα, είναι ένα μίγμα συναισθημάτων και ερωτικών διαθέσεων, είναι το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου, που φωτισμένο μέσα στο ποτάμι, σε προσκαλεί σε ένα ερωτικό παραλήρημα. 

 

Χωριοπαίνηλοιπόν το φάρμακο το μέλλοντος, το παίρνεις και ζεις το δικό σου παραμύθι, φτιάχνεις τους δικού σου ήρωες και τους αλλάζεις όποτε θέλεις, ανάλογα με τις συνθήκες και τις εποχές, ανάλογα με τα συναισθήματα, και τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου,- αν σου έχει μείνει κανείς- αλλιώς πως, τραβάς πέρα προς τα φιλόξενα δασιά πλατάνια , και κάτω από τον ίσκιο τους, ονειρεύεσαι πως το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο, χωρίς εξαρτήσεις και αηδίες, χωρίς χωριοπαίνη και κουραφέξαλα, απλά κάθεσαι και συλλογάσε αυτά που είχες και έχασες και αυτά που προσμένεις να έρθουνε στο μέλλον.    

  • Το τρίτο μάτι: Το τρίτο μάτι, τεύχος 166, Ιουλ. 2009

Ο νερόμυλος του Κρυονερίου

Ο νερόμυλος του Κρυονερίου

Ο Νερόμυλος δημιουργήθηκε το 2000 απο τον...

"Το ζεύκι"

Παρουσίαση ταβέρνας "Το ζεύκι" στον Βαθύκαμπο Άρτας    

Άραχθος Χαγιάτι

Άραχθος Χαγιάτι

Το Ξενοδοχείο ''Άραχθος Χαγιάτι'' βρίσκεται στην Φτέρη...

Οινοποιείο Κώστα Βασιλείου

Οινοποιείο Κώστα Βασιλείου

Επισκεφθήκαμε το οινοποιείο του Κώστα Βασιλείου στον...

Καφενείο πλατείας Ναζαίων Κώστα Καλιακάτ…

Καφενείο πλατείας Ναζαίων Κώστα Καλιακάτσου

Τις Απόκριες επισκεφτήκαμε και εμείς το καφενείο...

kalesma