Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014 09:38

Μικρές στιγμές - τεύχος 184

  Είμαι από τους τυχερούς, γιατί  έχω ένα ολόκληρο δεκαπενθήμερο διακοπών από τη δουλειά μου, ανάμεσα στα Χριστούγεννα και τα Φώτα.  Τις πιο πολλές από αυτές τις μέρες τις περνάω στο χωριό μας. Αυτό έκανα και φέτος. Απ’  αυτές τις μέρες των διακοπών  μεταφέρω τρεις εντυπώσεις. Η πρώτη είναι καθαρά υποκειμενική.

 

-Η φύση στο χωριό σε κυριεύει και δεν μπορείς να της ξεφύγεις εύκολα. Άλλοτε σε βάζει από κάτω και σε κτυπάει ανελέητα, (ειδικά άμα σε βρει μπόσικο) κι άλλοτε  πάλι σε ανεβάζει και σε σπρώχνει από μόνη της.  Οι καλύτεροι μήνες   για να νιώσεις την ανάταση και την διέγερση είναι ο Μάης  με αρχές Ιούνη. Για την περισυλλογή  και τον στοχασμό   είναι ο  Νοέμβρης, με  τα μελαγχολικά του χρώματα. Ο χειμώνας είναι βαρύς και εσωστρεφής. Τον προτιμώ με καθαρά χειμωνιάτικο καιρό. Αυτό που είχαμε όλες τις μέρες δεν ήταν χειμώνας. Ζεστός, υγρός και μουχλιασμένος καιρός! Ούτε μια παγωνιά, έστω  για δείγμα, όλες αυτές τις μέρες. Μια πασπάλα χιόνι πάνω στις κορφές των Τζουμέρκων, περισσότερο θύμιζε παρακμή παρά χειμώνα. Περπατώντας ανάμεσα στα γυμνά δέντρα που έσταζαν, μετά από μια σιγανή βροχή,  ένιωθα μια μιζέρια να πλανιέται στη φύση και να  έρχεται να με κυριεύσει. Την ισοστάθμιζα, μένοντας  τον περισσότερο χρόνο μέσα,  με παρέες και κουβέντα στα στέκια του χωριού μας. Καφέ   και κανένα τσιπουράκι  το μεσημέρι,  κρασί και μεζέδες το βράδυ, δίπλα στο τζάκι.  Φτάνουν αυτά;  Ε! δεν είναι και λίγα…

 

-Χωριανοί από την Αθήνα  δεν ήρθαν φέτος, παρά ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα των χεριών.  Παρόλα αυτά  είδα το χωριό γεμάτο ξένους, περισσότερους  από κάθε άλλη φορά. Γεμάτο, τις περισσότερες μέρες, το ξενοδοχείο στη Φτέρη, στο ΖΕΥΚΙ στα Πολίτσαινα κάποιες φορές δεν έβρισκες να καθίσεις, κίνηση και στην ταβέρνα του Στέφανου στο Κρυονέρι. (Ομολογώ ότι δεν έχω εικόνα από τα άλλα μαγαζιά).  Το χωριό μας  προσπαθεί  να καθιερωθεί  ως χώρος εστίασης, διαμονής και αναψυχής.  Το ξενοδοχείο πρώτα απ’ όλα στη Φτέρη, που έχει και τη διαμονή,   καταφέρνει και φέρνει κόσμο από πολλές  περιοχές της Ελλάδας. Φέτος, το πακέτο διακοπών ήταν ελκυστικό και γι’ αυτό γέμισε, παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία. Αλλά και οι ταβέρνες, πάνε να καθιερωθούν ως φαγάδικα της ευρύτερης περιοχής. Κόσμος από την Άρτα, τα Γιάννενα και την Πρέβεζα έρχεται πλέον στο χωριό μας για να φάει και να το συνδυάσει με μια βόλτα, ειδικά τις μέρες που έχει ήλιο.  Έχει τύχει,  παλιότερα,  να παραβρεθώ σε συζητήσεις, όπου ανακυκλωνόταν  ένας προβληματισμός, κατά πόσον είναι θετικό ή αρνητικό γεγονός να ανοίγουν νέα στέκια στο χωριό μας. Νομίζω ότι η ζωή βάζει από μόνη της τέλος σε τέτοιους προβληματισμούς. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι  πώς θα ανακυκλώνονται και θα μοιράζονται  οι 20-30 μόνιμοι κάτοικοι κι οι άλλοι 50-100, όσοι   τέλος πάντων μαζευόμαστε τις διακοπές στο χωριό. Το ζητούμενο είναι πώς θα καταφέρουμε να κάνουμε ένα ελκυστικό πακέτο, ικανό να προσελκύσει και να  φέρει  κι άλλο, ξένο κόσμο στο χωριό μας.  Αυτή η εξέλιξη αποτελεί το αύριο του χωριού μας. Κι όσοι το καταλάβουν, θα επωφεληθούν

 

 

-Απόγευμα, λίγο πριν  τις πέντε, ανέβηκα με την αδερφή μου για μια δουλειά στους Ναζαίους.  Χαζεύοντας τη θέα από την  πλατεία, έτυχε να συναντηθώ με δύο  κυνηγούς  αγριογούρουνων.  Έρχονταν από μακριά, από την ευρύτερη περιοχή του Βουλγαρελίου.          (Σκόπιμα δεν αναφέρομαι στον ακριβή τόπο προέλευσης). Δε μίλησα μαζί τους, ήταν άλλωστε  σε τέτοια υπερδιέγερση ψάχνοντας το σκυλί που κυνηγούσε, που αμφιβάλλω, εάν είχαν χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθούν μαζί μου. Κάποια στιγμή έφυγαν με το τζιπ που είχαν, έκαναν μια βόλτα μέσα στο χωριό.  Στο διάστημα αυτό ρώτησα κάποιο χωριανό μας που έτυχε να είναι εκεί  και μου είπε από πού έρχονται.  «Καλά πώς βρήκαν τόσο μακριά το σκύλο που κυνηγάει;», τον ρώτησα. «Έχουν GPS,  πομπό στο λουρί του σκύλου   και τον βρίσκουν μέσω δορυφόρου», μου απάντησε.  Μου εξήγησε  ότι,  η συγκεκριμένη ομάδα είχε ήδη σκοτώσει από το πρωί  ένα αγριογούρουνο και πως,  αυτό που κυνηγούσαν,  πρέπει να ήταν μεγάλο, «…γιατί  τραυμάτισε  δύο κυνηγόσκυλα, τα οποία  τα πήγαν στην Άρτα να τα ράψουν».  «Καλά, γιατί δεν το παρατάνε τώρα, όπου να ’ναι σε λίγο θα νυχτώσει», ξαναρώτησα. «Δεν το παρατάνε αυτοί, πριν νυχτώσει τελείως»,  μου απάντησε.  Στο ενδιάμεσο ξανάρθε το τζιπ κι άραξε στην πλατεία. Από την ενδοεπικοινωνία και τον ασύρματο που είχαν στο αυτοκίνητο,  άκουγα  την  ένταση και την γκρίνια που υπήρχε στις κουβέντες τους  για τα «καρτέρια» που έπρεπε να πιάσουν.  Είπα να τους πω «αφήστε το να πάει στην ευχή, νυχτώνει σε λίγο», αλλά προτίμησα να μην πω τίποτα   κι έφυγα μακριά να μην τους ακούω. Αρρώστια μου έμοιαζε  το όλο σκηνικό, όχι πάθος. Το πάθος το σέβομαι.  Το βράδυ, έτυχε να πίνω ένα κρασί μαζί με τον Περικλή Ραχιώτη, έναν από τους γουρουνοκυνηγούς  του χωριού μας. Του είπα το περιστατικό και συμφώνησε μαζί μου. Μου έκανε πολύ καλή εντύπωση το πόσο μετρημένα και λογικά μιλούσε ο Περικλής και τα όσα μου είπε για τους κανόνες που βάζει η συγκεκριμένη παρέα κυνηγών από το χωριό μας. Μιλούσε με μια αίσθηση μέτρου προς τη φύση, σεβασμού προς το θήραμα και έβαζε τις προτεραιότητες σε σχέση,  πρώτα απ’ όλα, με την ασφάλεια των ανθρώπων.  Μου είπε πολλά για το κυνήγι του αγριογούρουνου, το οποίο πρέπει να είναι πρωτίστως διασκέδαση  και να μην ξεπέφτει σε λαιμαργία.  Δεν είμαι κυνηγός, αλλά  σέβομαι αυτούς που κυνηγάνε, όταν δεν ξεφεύγουν από το μέτρο. «Και με τα ζαρκάδια τι γίνεται», τον ρωτάω.  «Έχω ακούσει και χωριανούς μας  να λένε πως θα τα σκοτώσουν,  άμα παρουσιαστούν μπροστά τους και δε σου κρύβω  ότι μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι». «Εγώ δεν πρόκειται να σκοτώσω ποτέ ζαρκάδι», μου λέει.  «Αλλά, δυστυχώς, είναι αλήθεια αυτό που λες. Έχουμε και τέτοιους…».

  • Του Κώστα Σαλαγιάνη: Του Κώστα Σαλαγιάνη

Ο νερόμυλος του Κρυονερίου

Ο νερόμυλος του Κρυονερίου

Ο Νερόμυλος δημιουργήθηκε το 2000 απο τον...

"Το ζεύκι"

Παρουσίαση ταβέρνας "Το ζεύκι" στον Βαθύκαμπο Άρτας    

Άραχθος Χαγιάτι

Άραχθος Χαγιάτι

Το Ξενοδοχείο ''Άραχθος Χαγιάτι'' βρίσκεται στην Φτέρη...

Οινοποιείο Κώστα Βασιλείου

Οινοποιείο Κώστα Βασιλείου

Επισκεφθήκαμε το οινοποιείο του Κώστα Βασιλείου στον...

Καφενείο πλατείας Ναζαίων Κώστα Καλιακάτ…

Καφενείο πλατείας Ναζαίων Κώστα Καλιακάτσου

Τις Απόκριες επισκεφτήκαμε και εμείς το καφενείο...

kalesma